2035 lijkt ver weg. Je cryptografie-inventaris niet beginnen is dat niet.

De meeste organisaties hebben geen quantum-plan. Ze hebben een quantum-gevoel.

Een gevoel is: het onderwerp is wel eens langsgekomen — een artikel, een aankondiging van IBM, Google of Microsoft, een collega die het noemt — en er is een vaag besef dat dit ooit relevant wordt. Een plan is: een inventaris, een eigenaar, en een datum. Het verschil zit niet in houding of urgentiebesef, het zit in vertaling: zolang niemand kan zeggen wélke systemen dit raken, wíe hiervoor verantwoordelijk is, en wannéér dit klaar moet zijn, is er geen plan — hoe serieus het gevoel ook is. En een gevoel kun je niet aan een auditor laten zien of aan een bestuur rapporteren.

Iedereen weet dat “quantum” eraan komt. Bijna niemand heeft het vertaald naar een inventaris, een eigenaar, of een datum. Ondertussen loopt de klok door: data die vandaag wordt versleuteld en onderschept, kan over tien jaar alsnog worden ontsleuteld zodra quantumcomputers daartoe in staat zijn — het “harvest now, decrypt later”-risico.

Wachten tot het probleem urgent aanvoelt, betekent wachten tot het te laat is om rustig te migreren.